Valid HTML 4.01 Transitional Valid CSS!

Wij zijn 'T kontje van de zalm!

De roemruchte modelspoorclub ’t Kontje van de Zalm werd gevormd toen de notoire spoor N-prutser met bouwvakkersmentaliteit Bart Erlings door zijn zusje werdt voorgesteld aan de minstens zo slecht bekendstaande H0-kartonvreter Floris Dilz.

Toen deze twee zware jongens elkaar vaker ontmoetten stond er al snel vast dat de complimenten van familie en dergelijke niet meer genoeg waren en het grote publiek zou dan ook in de gelegenheid gesteld moeten worden om van hun modelbouwkunsten te genieten. Omdat de algemene spoorwegontwikkeling van Floris wat groter bleek werd die al gauw de creative director en hoofd tractie en materieel van het stel waarbij Bart meteen de macht greep op de elektro- en houtafdeling. Deze in theorie goed verlopende samenwerking werd echter steeds danig op de proef gesteld door de muzikale begeleiding. Beide leden waren het er wel over eens dat die moest bestaan uit zwetende mannen of vrouwen met gitaren en drumstel maar over de manier waarop voorgenoemde instrumenten bespeeld dienden te worden ontstonden lang voortslepende conflicten waarbij menig maal modelbouwgereedschap werd ingezet voor oneigenlijke nevendoeleinden zoals het snel in elkaar flansen van allerlei kits van Duits legermaterieel zodat de eens zo hechte modelspoorclub met grimmige koppen tegenover elkaar zat verscholen achter een rij tigers en panthers. Na enige tijd werd er een soort wapenstilstand gesloten en werd er een CD van de finse groep Nightwish in de cdspeler gedaan waarmee dit probleem min of meer opgelost werd, zei het dat meteen weer een nieuwe moeilijkheden opdoken omdat Bart het nodig vond zijn beperkte vocale mogelijkheden uitgebreid te etaleren door het op tamelijk valse wijze meeblèren van voorgenoemde muziek.

Door dit soort problemen zien onze modelbouwavondjes er altijd heel gezellig uit, eerst wordt altijd even het werk dat de ander verricht heeft aan een zeer kritische blik onderworpen, waarbij het de kunst is de ander het graf in te praten voordat je zelf het slachtoffer wordt. Vervolgens kruipen we dan met grimmige gezichten achter de tv, af en toe steels opzij kijken of de ander niet toevallig bezig is een wraakactie voor te bereiden. Als de sfeer dan echt te snijden is gaan we naar beneden waar we dan met onze chagrijnige tronies de zusjes van Bart van de bank jagen zodat we onder het genot van wat koud, nat en zoet (Floris) en een mok thee (Bart) verder kunnen genieten van de belevenissen van Mark Evans op Discovery. Als dat is afgelopen volgt meestal een hartelijk afscheid (Bart loopt zonder iets te zeggen naar boven om te gaan slapen) en is er weer een welbestede avond ten einde. U ziet, we zijn inmiddels echt onafscheidelijk geworden en onze vruchtbare samenwerking zal waarschijnlijk nog vele creatieve hoogtepunten bereiken!