Valid HTML 4.01 Transitional Valid CSS!

Alle projecten onder dit menuitem weergeven.

Stillewald is een stopplaats dat lag aan de lijn Winterswijk- Zevenaar.
De gehele stopplaats is niet meer dan een paal met een naambordje midden in de bossen.
Een bescheiden opstap plaats in een mysterieuze omgeving, de perfecte ingrediënten voor een leuk diorama.

Stopplaats Stillewald in 1900, op een Ansichtkaart (bron: stationsweb.nl)


Al enige tijd liep Floris met het idee om stopplaats Stillewald na te bouwen. Het idee werd echter pas uitgevoerd toen een aantal leden van Mitropa besloten een diorama wedstrijd te organiseren.
De uitwerking van Stillewald paste precies binnen de reglementen die opgesteld waren voor deze diorama wedstrijd, daardoor was de keuze makkelijk om deze stopplaats te gebruiken als basis voor het diorama.
Het takenpakket was dit keer duidelijk verdeeld. Bart maakt de bakken en Floris de rest.
Over zo'n duidelijk takenpakket valt niet te discussiëren en daarom werd er vrij spoedig begonnen met de bouw van de bakken. Het diorama zelf bestaat uit 1 bak van 30 x 60 cm maar om enige trein bewegingen te kunnen maken is er de mogelijkheid om op de beide kopse kanten een bak van 30 x 30 cm te plaatsen. Verder werd en nog een omlijsting en wat achtergrond platen gemaakt.
Om niet nader te verklaren reden is het diorama nooit van poten voorzien en zal bij een beurs/tentoonstelling dus altijd op een tafel geplaatst moeten worden. Dit is echter geen probleem gebleken.

Nadat de volledige houtbewerking af was gerond werd het diorama naar Floris getransporteerd alwaar begonnen werd met het leggen van de rails en het bouwen van de vele bomen op het diorama.

Wat het spoor betreft valt er verder weinig over te vertellen, dat ligt gewoon heel fantasieloos over t midden van de bak, omdat dit handiger is als het diorama nog eens op een complete modelbaan aangesloten zou worden.
De rails is een oud stuk code 100-flexrail van peco, omdat de dwarsliggers onder de zandballast verdwijnen net als in het echt is de spoorstaafhoogte van de code 100-rail niet storend, een hoog railprofiel is dan juist handig, ook materieel met wat flinkere flenzen rammelt dan niet over het zand.

Vanwege die zandballast en om gewoon es wat anders te proberen heb is bij het vormen van het landschap (wel een groot woord voor de helling van een spoordijkje van een centimeter en een minuscuul beetje reliëf in het bos) in plaats van het gebruikelijke gips zand gebruikt, vermengd met water en houtlijm, een soort dikke blubber dus. Dat bleek aardig te werken, het wordt knetterhard en minder kwetsbaar dan gips, want houtlijm is ook nog eens knap taai.
Toen er wat gaatjes geboord moesten worden voor telegraafpalen kwam wel een nadeel aan het licht: boortjes vinden zo'n keiharde zandkoek helemáál niet leuk. Eigenlijk was het misschien beter geweest om steenboortjes te gebruiken, maar dan zit je weer te kloten als je het hout in wilt dat onder het zand zit... ach ja.
Het duurde wel even voor de zandprak droog was, maar goed, ondertussen kon er eens worden begonnen met de bomen, een heidens karwei.

De bomen hebben een basis van koperdraadvezels, uit een rol hema-luidsprekersnoer om precies te zijn, steeds een paar strengen in elkaar draaien bij wijze van stam, dan streeds wat strengetjes afsplitsen als takken en die weer uitsplitsen tot je enkele eindjes koperdraad overhoudt als twijgjes. De stam en de dikke takken daarna laten vollopen met soldeer. Een 100 watt-soldeerpistool bleek nog niet sterk genoeg om de stam goed heet genoeg te krijgen dus daar werd een brandertje voor gebruikt. Als je geen brandertje in je bezit hebt, boven het gasfornuis werkt ook prima....
Bij veel bomen ging er vervolgens nog een laag plamuur om de stam heen, het moest een beukenbos worden en die dingen hebben vrij gladde stammen. Hierna werd de hele zaak in de groengrijze verf gezet (boomstammen zijn niet bruin) met de airbrush, een boom is zo'n luchtig ding dat misschien 10% van de verf daadwerkelijk op de boom terechtkomt... Dat kostte dus heel wat potjes Tamiya. Voor de afwisseling staan er ook een paar berken, die kregen natuurlijk een witte stam met onduidelijke vegen en klodders van iets groenbruingrijzigs.
De takken werden aangekleed met flink uitgerekte matjes Heki-flor, volgens Floris toch wel het mooiste schuim-foliagespul dat er is omdat het zich zo goed laat uitrekken en toch nog wat volume houdt. Moderner sceneryspul met echte "blaadjes" was misschien mooier geweest maar daar was zo gauw niet aan te komen en dit is ook leuk dus wat geeft 't...

Verschillende soorten bomen hebben ook een verschillende vorm, daar werd uiteraard ook rekening me gehouden. Sowieso zijn bosbomen heel anders dan vrijstaande bomen, wat je kant en klaar kunt kopen aan bomen zijn eigenlijk altijd vrijstaande bomen, een bolletje op een stam zeg maar, bosbomen zien er heel anders uit, bovenaan een vol bladerdak en daar onder een hoge, min of meer kale stam, want onder het hoge bladerdak is verder toch geen licht meer.
Zeker bij beukenbossen is dat het geval, bovendien is er meestal bar weinig ondergroei in een beukenbos omdat beukenbladeren moeilijk rotten, de laag dor blad op de grond houdt het ontkiemen van concurrerende bomen (en dus ook allerlei planten) tegen. Die laag blad moest ook op de een of andere manier geïmiteerd worden... Floris heeft daar een tijdje zijn creative brein op los gelaten en uiteindelijk maar heel on-origineel een paar handen dorre bladeren uit de tuin gevist, gedroogd en in de keukenmachine gemieterd, maar dat bleek nog iets te grof dus uiteindelijk werd het maalsel nog eens fijngemaakt in een vijzel, tot de grootste stukjes een millimeter of 2 waren. Eigenlijk nog te grof, maar het oogde goed en het was zo al genoeg werk.
De bladertroep werd aangebracht op een laag houtlijm, zo is goed te bepalen waar het wel en niet moet komen en er komt overal maar een dun laagje te liggen, wat wel erg prettig is gezien de hoeveelheid werk die nodig was voor een half potje blaadjes.
Hierna verscheen er al het een en ander aan groen in de vorm van Heki wildgras en Heki-flor, ook werd de spoorwegovergang in elkaar gefrut van wat lucifershoutjes, het bosvennetje kreeg een laag onduidelijk groenbruin en een laagje jachtlak en een paar stukken heel mooi fijnvertakt kortstmos, dat Floris eens in frankrijk van een dooie boom geragd had, werd na het aanbrengen van wat grijsbruine verf gepromoveerd tot bovengrondse boomwortel die in het vennetje steekt. Er was nog wat mos over dus werd er ook nog even gauw een omgevallen boom gemaakt van een takje waar bij wijze van wortels weer een gespoten klont van dat mos onder geplakt werd.
Uiteraard kreeg de omgevallen boom nog wat mos van fijn woodland-strooisel en elfenbankjes van wat flintertjes plamuur.

Ondertussen waren nog steeds niet alle bomen gemaakt, het is bizar hoeveel werk er gaat zitten in de paar boompjes die op zo'n klein dioramaatje staan... alles bij elkaar zijn het er net 20 of zo.

Om er een beetje afwisseling in te houden werd er ondertussen nog wat detailwerk verricht, zoals telegraafpalen in elkaar solderen (simpele dingen met maar 5 draden) en het maken van een "mallejan", een soort wagen waar vroeger boomstammen mee versleept werden. Echt een wagen is het niet, het is een as met enorme wielen en een dissel eraan, die als een hefboom gebruikt werd waarmee het mogelijk was om een boomstam een klein eindje op te tillen zodat het meeste gewicht op de wielen terechtkwam en het transport een stuk lichter ging, hoewel de achterkant van de stam nog wel over de grond sleepte. De wielen van zo'n ding waren vaak dik 2 meter in doorsnede en hadden een dubbele rij spaken, zoiets zoek je in model vergeefs... dat werd dus zelf wielen maken van veel styreenstrip en nog meer geduld... helemaal rond zijn ze niet, maar het is wel een erg leuk ding geworden dat leuk staat op het bosweggetje met 2 knollen ervoor.

Het werd ook tijd eens bezig te gaan met de achtergrond, omdat het hele diorama uit bos bestaat en het bos dus niet als een massieve klont gemaakt kan worden die de achtergrond afdekt, moet je op de achtergrond de indruk wekken dat het bos doorloopt, dus werd de achtergrond horizontaal in 2 delen verdeeld, namelijk onder het bladerdak en erboven. Boven het bladerdak heb werd even met wat blauwgrijs in de airbrush met wat vage lijnen een niks-aan-de-hand-weer-lucht gesuggereerd, onder het bladerdak werd de achtergrond olijfgroen geneveld, met een paar geschilderde stammen in dezelfde kleur als waarmee de stammen van de bomen gespoten zijn. Over die stammen ging dan weer een neveltje vaag olijfgroen, dan weer nieuwe stammen en weer een neveltje... zo werd er wat diepte tussen de stammen en groen, gefilterd boslicht gesuggereerd. Vlakbij de grond werd de achtergrond lichtbruin in dezelfde tint als de dorre bladeren op de grond, met een geleidelijke overgang naar het olijfgroen erboven. Voor zoiets simpels vind is het effect eigenlijk lang niet verkeerd.
Bij wijze van finishing touch werd er natuurlijk nog een haltebordje gemaakt met "stopplaats Stillewald" en verschenen er nog wat beestjes, zoals een specht van een stukje evergreen, een eekhoorn die op dezelfde manier vervaardigd werd en een das van, hoe kan het ook anders, das-klei. Later is er nog een wezel aan toegevoegd, gemaakt van een paar draadvezeltjes en keurig op schaal, dus 2 mm lang. Waar de wezel precies is neer gezet weten we alleen niet meer, een nadeel van zo'n klein beestje is dat het nog maar de vraag is of we hem ooit nog terug vinden...